Monday, March 23, 2009

കുഞ്ഞപ്പ നമ്പ്യാര്‍

ഒരാള്‍ മാത്രം ബാക്കിവന്നു.

‘ഡൌണ്‍ ഡൌണ്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി’ എന്ന്
തല്ലിക്കൊടുത്തത്
‘ണ്ടാവും ണ്ടാവും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി’ എന്ന്
ഏറ്റുപറഞ്ഞ്
തോക്കുകളെ കബളിപ്പിക്കാന്‍
വാക്കുകള്‍ കൂട്ടുനിന്നു.

രക്ഷപ്പെട്ട ഒരു നിലവിളി
നിലച്ച നൂറുനിലവിളികളുടെ ഓര്‍മ്മയും പേറി
അനേകായിരം മുദ്രാവാക്യങ്ങളുമായി
തിരിച്ചുവന്നു.

മണ്ണ്
തരിച്ചുനിന്നു.
----------------
*കുഞ്ഞപ്പ നമ്പ്യാര്‍: കുഞ്ഞാക്കമ്മയുടെ മകന്‍. 1940കളുടെ ഒടുവിലും 1950കളുടെ ആദ്യവും കണ്ണൂര്‍ജില്ലയിലെ കണ്ടക്കൈയില്‍ നടന്ന കര്‍ഷകസമരങ്ങളിലെ പോരാളി.

14 comments:

അനിലന്‍ said...

ലാല്‍ സലാം!

Mahi said...

പ്രമോദെ നീ തിരിച്ചറിയപ്പെടാന്‍ പോകുന്നത്‌ ചരിത്ര വായനയെ കാവ്യവത്കരിച്ചു എന്നുള്ള രീതിയിലായിരിക്കും.ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ കുറക്കുന്നില്ല.ഒരു നിലവിളി നിലച്ച നൂറു നിലവിളികളുടെ ഓര്‍മയും പേറി വരുന്നുണ്ട്‌.മഹി തരിച്ചു നില്ക്കുന്നു

നൊമാദ് | A N E E S H said...

നൂറിരട്ടിയില്‍ തിരിച്ചു വരുന്നു കവിത. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ നഷ്ടമായ പോലെ ഒരു തോന്നല്‍ വന്നിരുന്നു. ലാല്‍സലാം

തഥാഗതന്‍ said...

സാന്റൊ ഗോപാലനും കുഞ്ഞപ്പ നമ്പ്യാരുമൊക്കെ മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തിയിരിക്കുന്നു

Thulasi Kakkat said...

ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലിനു നന്ദി.ഒരിക്കലും മറക്കില്ല പ്രമോദേ.

ജ്യോനവന്‍ said...

ഞാന്‍ നിന്റെ പഴയ കവിതകളിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി
നന്ദി...................................................

പ്രശാന്ത് കളത്തില്‍ said...

ടൈമിംഗ്, പ്രമോദെ...

Unni Sreedalam said...

no doubt one of ur best poems...
painfully nostalgic...

Anonymous said...

വിഷയദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അസ്കിത തന്നെ.
പഴയ മോഹന്‍ലാല്‍ എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു പോലെ ഒരു കുടുക്കാണ് ഇതും :)

ശെഫി said...

പ്രമോദേ ഇത് വായിച്ചു അടുത്തത് വരട്ടേ

പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍ said...

അതിനുശേഷം?

Pramod.KM said...

അതിനു ശേഷം:
നമ്മുടെ നിലവിളികള്‍ മറന്നു
രൂപാന്തരത്തിനുള്ള സൂത്രവാക്യങ്ങള്‍
ഞരങ്ങാന്‍ പോലും മറന്നേക്കും
നാളെ നമ്മള്‍!

പി എ അനിഷ്, എളനാട് said...

പിന്നെ?

സെറീന said...

പിന്നെ എന്ന ചോദ്യം പിന്നെയും വന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും.
"ഞരങ്ങാന്‍ പോലും മറന്നെക്കും നാളെ നമ്മള്‍ " എന്ന ഇരുട്ടിലേക്കല്ല
വാക്കുകള്‍ വിളക്ക് കാട്ടേന്ടതെന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നു..
ചരിത്രത്തില്‍ ഒരു നല്ല വായനക്കാരി/ക്കാരന്‍ എന്തായി മാറും എന്നെനിക്കറി ഞ്ഞുകൂട.
എങ്കിലും ചരിത്രത്തിന്റെ വഴിത്താരകളില്‍ ലണ്ടണ്‍ മ്യുസിയത്തില്‍ കടലാസ്സിനു പോലും
പണമില്ലാതെ ദരിദ്രനായ കാള്‍ മാക്സ് എഴുതാനിരിക്കുന്നത് ഓര്‍ക്കുക.
നമ്മെ ഭീരുക്കളും നിസ്സഹായരും ആക്കി തീര്‍ക്കുന്ന എല്ലാ ദുരനുഭവവും അന്ത്യമല്ല
നമ്മുടെ വഴിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു..
ശക്തമായ ഇക്കവിതയും അതല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് പറയുന്നത്?