Saturday, July 4, 2020

ഒരുക്കം


മുകുന്നേട്ടന്
കൊല്ലത്തിൽ
ഒരു മാസം
പ്രാന്തിളകും

ബാക്കിയുള്ള
പതിനൊന്നു മാസവും
അയാൾ
ആരെയും അറിയിക്കാതെ
പലേ പണികളും
ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും
മരം മുറിക്കും
വിറകു കീറും
കല്ലു കൊത്തും
കാലി പൂട്ടും
നട്ടി നടും
കഷ്ടപ്പെടും
പട്ടിണികിടക്കും
വരാനിരിക്കുന്ന
ഒരു മാസത്തിനുവേണ്ട
അസംസ്കൃതവസ്തുക്കൾ
ശേഖരിക്കുമ്പോലെ...

അതു നോക്കി
ഞാൻ പലതും പഠിച്ചു
തുറന്നു പറച്ചിൽ
പ്രതികാരം
പ്രണയം
കവിത

കവിതയെ തന്നെ
അട്ടിമറിക്കുന്ന
അവസാനത്തെ
ആ നാലുവരി

Tuesday, June 23, 2020

പ്രാതൽ


ഗോയിന്നേട്ടൻ വീട്ടിൽ പണിക്കു വന്നാൽ
ചായയുടെ കൂടെ കൊടുക്കുന്നത്
കൊട്ടൻ അവിൽ ആയിരുന്നു
അതാണ് അയാൾക്ക്
ഏറ്റവുമിഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം

ചാര നിറത്തിലുള്ള
കുറച്ച് കൊട്ടവില്
ഒരു തേങ്ങാപ്പൂള്
ഒരു വെല്ലക്കഷ്ണം

കൊട്ടനവിൽ വായിലിട്ട്
ഒരഞ്ചുമിനിട്ട് നേരം ചവയ്ക്കുമ്പോൾ
അയാളുടെ കീഴ്ത്താടി
വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങും
അപ്പോൾ
കുറച്ചു നേരം ചവയ്ക്കൽ നിർത്തിവെച്ച്
അയാൾ താടി തടവും
വീണ്ടും ചവയ്ക്കും
വീണ്ടും വേദനിക്കും
വീണ്ടും തടവും
വീണ്ടും തിന്നും

അയാളുടെ തിന്നലും
താടിയിലെ വേദനയും
കൊട്ടനവിലിന്റെ ഒച്ചയുമെല്ലാം കൂടി
പ്രാതൽ’ എന്ന വാക്കിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും 
ഞാൻ ഒച്ചയില്ലാതെ
പലവട്ടം പറഞ്ഞുനോക്കും
പ്രാതൽ’

പതുപതുത്ത പുട്ടോ
ഇഡ്ഡലിയോ ദോശയോ ഒന്നും
അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.
ഇഷ്ടം, കഷ്ടപ്പാട്, കാഴ്ചപ്പാട് തുടങ്ങിയ
വാക്കുകൾക്കൊക്കെ
ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥങ്ങളുണ്ടെന്ന്
എന്നോട് പറഞ്ഞു
ആ കൊട്ടനവിൽ

Monday, April 6, 2020

പാട്ട്

മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോഴും
ഹെലിൻ ബോളക്കിന്റെ
കണ്ണുകൾ പാടുന്നു
‘പൂട്ടിയിട്ട പാട്ടുകളെ
പറത്തിവിടൂ ’ എന്ന്
പട്ടിണിതിന്നു കുരുത്ത
കരുത്തുള്ള ഒരു നോട്ടത്തിന്റെ
ഈണത്തിൽ
സമരത്തിനു പകരം
സമരസപ്പെടുന്നവരെ
പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്
ആ കണ്ണുകൾ പാടുന്നു
‘പൂട്ടിയിട്ട പാട്ടുകളെ
പറത്തിവിടൂ ’ എന്ന്
--------------------------
*ഹെലിൻ ബോളെക്തുർക്കിയിൽ തന്റെ നാടൻ പാട്ടുസംഘത്തിനേർപ്പെടുത്തിയ നിരോധനത്തിനെതിരെ പട്ടിണി സമരം നടത്തി മരിച്ചുപോയ വിപ്ലവഗായിക.


Friday, April 3, 2020

കൊറോണാക്കാലത്തെ കവിത

മരിച്ചുപോയ
എന്റെ അമ്മമ്മയെ
ഒരു തവണകൂടി കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന തോന്നലിനെ
പണ്ട്
ഞാനൊരു കവിതയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ
ആരുടെയെങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ
ആരുടെയെങ്കിലും നാടിനെ
എവിടെയെങ്കിലുമുള്ള എന്തിനെയെങ്കിലും
ഒരു തവണ കൂടി കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന
തോന്നലിനെ കുറിച്ചുള്ള
ഒരു കവിതയെയെങ്കിലും
കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന തോന്നലിനെ
ഞാനൊരു കവിതയാക്കാൻ നോക്കുന്നു.

Saturday, February 15, 2020

ഉത്തരക്കടലാസ്സ് നോക്കുമ്പോൾ


ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം
എണ്ണം പറഞ്ഞത്

അവയെ തിരക്കിയുള്ള യാത്രകൾക്കിടെ
കൊണ്ട അടികൾ ബാക്കിവെച്ച
ഉരുണ്ടുകൂടലുകൾ
തറച്ച മുള്ളുകൾ കോറിയിട്ട
മുറിവുകൾ
തുറിച്ച കണ്ണുകൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന
നീർച്ചാലുകൾ
കേട്ട നിലവിളികളുടെ
നേർത്തുപോയ ഞരക്കങ്ങൾ
കാണേണ്ടിവന്ന കലാപങ്ങളിലെ
അലമുറകൾ...
എല്ലാം തെളിഞ്ഞുകാണാം
ഓരോ വാക്കിലും.

പക്ഷെ
ആ ഉത്തരങ്ങൾക്കുള്ള ചോദ്യം
ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടില്ല!

അതിനാൽ
എനിക്കവകാശപ്പെട്ട പൂജ്യത്തെ
പലവട്ടം തലയിൽ
പല തലത്തിൽ
പേനകൊണ്ട് ചൊറിഞ്ഞ് ചൊറിഞ്ഞ്
ഒരു ഗോളമാക്കി
ഒടുക്കം
അതിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ
തോറ്റു തുന്നം പാടി
അതിനെ അടർത്തിയെടുത്ത്
നിന്റെ ഉത്തരക്കടലാസ്സിൽ
ഇറക്കിവെക്കുന്നു.

തോറ്റുപോയ കുട്ടീ.....
ഒരിക്കലും ഓർമ്മിപ്പിക്കരുതേ
നിന്നെ പുറത്താക്കിയ
ആ ചോദ്യത്തെ.

Thursday, February 23, 2017

അമ്മാവനെക്കുറിച്ച് ഞാനൊരു കവിതയെഴുതും

ഞാൻ
ബ്ലോഗിലോ ഫേസ്ബുക്കിലോ പ്രിന്റിലോ
കവിതയെഴുതിയതു കണ്ടാലുടൻ
അമ്മാവൻ
തുരുതുരാ വിളിക്കും

ഇന്നയാളെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ ഇന്ന കവിത കണ്ടു
മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ മറ്റൊരു കവിത കണ്ടു
എന്നിങ്ങനെ
കുറേത്തവണ പറയും

ഇതിങ്ങനെ പതിവായപ്പോൾ
ഇന്നലെ
അമ്മാവനെന്നെ വിളിച്ചു
പുളിച്ച ചീത്ത പറഞ്ഞു.
നിനിക്ക് അമ്മോനെപ്പറ്റി ഒരു ബിജാരോമില്ല
അല്ലേ മോനേ.....
നീ എത്ര്യാളപ്പറ്റി കവിത എയ്തി....
അമ്മോനെപ്പറ്റി ഒറ്റ്യൊരെണ്ണം എയ്തീറ്റ്ല്ലല്ലോ
ഉം...ആയിക്കോട്ടപ്പാ....എന്ന് 
സങ്കടപ്പെട്ടു.

എനിക്കു കവിതയെഴുതാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലാത്തവരുടെ
പ്രതിനിധിയായി വന്ന്
അമ്മാവനെന്നെ
കൊറേ നേരം കലമ്പി


എനിക്കറിയാം
അമ്മാവന്റെ ഒരു കാലിനു മറ്റേക്കാലിനേക്കാൾ
ഒരടി നീളം കൂടുതലുള്ളതുപോലെ
അമ്മാവനെന്നോട്
ഒരാൾക്കുള്ളതിനേക്കാൾ
ഒരു പിടി ഇഷ്ടം കൂടുതൽ

അമ്മാവനെക്കുറിച്ച് ഞാനെഴുതും.
പക്ഷെ ഒരു കാര്യം.
ഞാൻ കവിതയാക്കിയവരുടെ പ്രതിനിധിയായിവന്ന്
അമ്മാവനെന്നെ
കലമ്പരുത്!


വന്നുവന്ന്
ഇപ്പോളെനിക്ക്
അമ്മാവനെക്കുറിച്ചുമാത്രമേ എഴുതാൻ പറ്റൂ
എന്നായിട്ടുണ്ട്.
കാരണം
വാക്കുകളെ നേരിടാൻ
തോക്കുകൾ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്.
അമ്മാവൻ പേടിക്കേണ്ട!
വെടിയേൽക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള
ഒരു വാക്കോ വിഷയമോ
ഞാനെന്റെ കവിതയുടെയരികത്തുപോലും
കൊണ്ടുവരില്ല.
ഞാൻ നാടുവിടുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ അമ്മാവാ
വാക്കുകളെ നാടുകടത്തുന്നത്!



അമ്മാവനെക്കുറിച്ച് ഞാനൊരു കവിതയെഴുതും’ എന്ന
ഈ കവിത
ഫേസ്ബുക്കിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ
ഇതാണോ കവിത?” എന്ന്
എന്റെ ഭാര്യ ചോദിച്ചു
എനിക്ക് ഭയങ്കരമായി ദേഷ്യം വന്നു.
ഞാനന്ന് പട്ടിണികിടന്നു.

ഇതെന്തു കവിത?” എന്ന്
ഒരു ചങ്ങാതി ഇ-മെയിലയച്ചു.
ഞാനയാൾക്ക്
തിരിച്ചൊരു
തെറിമെയിലയച്ചു.

ആ കവിതയെവിടെ?
അതിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു”
എന്ന്
ആ കവിതയ്ക്കുതാഴെ
ഒരു കമന്റു വന്നു.
ആ കമന്റ് ഞാൻ
ലൈക്ക് ചെയ്തു!

അമ്മാവൻ പേടിക്കേണ്ട!
എഴുത്തിന്റെ പേരിൽ
ആരുമെന്റെ
കഴുത്തിനുപിടിക്കാൻ കൂടി വരില്ല.

Monday, March 21, 2016

തോന്നൽ


അമ്മമ്മ പോയി...

കുറേ കാലം  കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും 
കുറച്ചുകൂടി നേരം തൊട്ടുനിൽക്കാമായിരുന്നുവെന്ന്  
തോന്നുന്നു, 
യാത്ര പറയുമ്പോളൊക്കെ
അമ്മമ്മയുടെ കൺപോളകളിൽ 
പിടിവിടാതെ ഉരുണ്ടുകൂടി നിൽക്കാറുള്ള 
തുള്ളികൾ പോലെ 

കുറേ കാലം വർത്താനം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും 
കുറച്ചുകൂടി മിണ്ടാമായിരുന്നുവെന്ന്   
തോന്നുന്നു, 
വീടും മുറ്റവും വളപ്പുമെല്ലാം അടിച്ചുവാരിക്കഴിഞ്ഞ്
പോകുന്ന പോക്കിൽ 
അമ്മമ്മ മാച്ചികൊണ്ട്
വെറുതേ രണ്ടുമൂന്നു തവണ
അടിച്ചിടത്തുതന്നെ വീണ്ടും അടിച്ചിരുന്നതു പോലെ

കുറേ നാൾ ഉമ്മ വെച്ചിരുന്നെങ്കിലും 
ഒരുമ്മ കൂടി കൊടുക്കാമായിരുന്നുവെന്ന്   
തോന്നുന്നു, 
മതി മതിയെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും
അമ്മമ്മ വിളമ്പിത്തന്നിരുന്ന
ഒരു സ്പൂൺ പായസം പോലെ

കുറേ ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുത്തിരുന്നെങ്കിലും 
കുറച്ചുകൂടി ആവാമായിരുന്നുവെന്ന്  
തോന്നുന്നു.
അമ്മമ്മയുടെ ശരിക്കുള്ള ചിരിയും കുരയും കരച്ചിലുമൊന്നും  
കേമറയിൽ പതിയാത്തതു പോലെ.

കുറച്ചു നേരം കൂടി കൂടെയിരുന്ന് 
അമ്മമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ ഒപ്പിയെടുക്കാമായിരുന്നുവെന്ന്  
തോന്നുന്നു,
കുറേനേരം വെള്ളത്തിൽ കുതിർത്തു വെച്ചാൽ മാത്രം 
മുറിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്ന 
അമ്മമ്മയുടെ നഖങ്ങൾ പോലെ.... 

മുറുക്കിത്തുപ്പും
മുറുക്കാനിടിക്കുന്ന ഉരലും ഉലക്കയുമൊക്കെ പോലെ 
അമ്മമ്മയല്ലാതെ വീട്ടിൽ മറ്റാരും ഉപയോഗിക്കാത്ത 
ചില വാക്കുകൾ ചീത്തകൾ ചൊല്ലുകൾ ചേഷ്ടകൾ...
എല്ലാം ഒന്നുകൂടി കേൾക്കാനും കാണാനും തോന്നുന്നു

അമ്മമ്മയെക്കുറിച്ച്
കുറേ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും  

ഒരു കവിതകൂടിയാവാമെന്ന്  തോന്നുന്നു,
മരിച്ചവരെക്കുറിച്ച്
അമ്മമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന   
കഥകൾപോലെ